تخریب کارخانه

چنانچه پس از عقد قرارداد، شرایط فسخ قرارداد فراهم باشد، قرارداد قابل فسخ است.

اگر شرایط فسخ مستقیماً شرط شده باشد، فسخ فسخ قانونی است. در فسخ قانونی، برخی از شروط مبتنی بر شرایطی است که برای همه قراردادها قابل اعمال است، در حالی که برخی دیگر فقط بر اساس شرایط قابل اعمال در یک قرارداد خاص است. اولی ترخیص عمومی است و دومی را ترخیص قانونی خاص می گویند. قانون چین به طور کلی فسخ قانونی را به رسمیت می شناسد و مقرراتی نه تنها در مورد فسخ قانونی عمومی، بلکه در مورد فسخ قانونی خاص نیز وجود دارد.

عزل با توافق به انحلال اطلاق می شود که در آن طرفین در قالب قراردادی توافق می کنند که یک یا هر دو طرف حق فسخ را برای خود محفوظ می دارند. در این میان، قراردادی که حق فسخ را برای خود محفوظ می دارد، بند فسخ نامیده می شود. حق فسخ می تواند برای یک طرف یا هر دو طرف محفوظ باشد. برای حفظ حق فسخ می توان در هنگام انعقاد قرارداد طرفین توافق کرد یا می توان آنها را در یک قرارداد جداگانه در تاریخ بعدی منعقد کرد.

فسخ قانونی قرارداد

ماده 94 مقرر می دارد که طرفین می توانند در هر یک از شرایط زیر قرارداد را فسخ کنند:

1. به دلیل فورس ماژور نمی توان به هدف قرارداد دست یافت. اگر فورس ماژور مانع از تحقق هدف قرارداد شود، قرارداد مفهوم خود را از دست می دهد و خاموش می شود. در این مورد، قانون قرارداد چین به طرفین اجازه می دهد تا با استفاده از حق فسخ، رابطه قراردادی را خاتمه دهند.

2. یکی از طرفین قبل از انقضای مدت اجرا صریحاً اظهار یا با رفتار خود نشان می دهد که به تعهدات عمده خود عمل نخواهد کرد. این بدان معنی است که بدهکار از انجام آن خودداری می کند که به عنوان نقض قرارداد نیز شناخته می شود، از جمله نقض صریح قرارداد و نقض ضمنی قرارداد. به عنوان شرط فسخ قرارداد مستلزم تقصیر مدیون، امتناع از اقدام غیرقانونی (بدون دلایل قانونی) و داشتن توانایی انجام است.

3. یکی از طرفین انجام بدهی های عمده خود را به تأخیر می اندازد و پس از اصرار در مدت معقول انجام نمی دهد. این بدان معناست که بدهکار انجام کار را به تاخیر می اندازد. با توجه به ماهیت قرارداد و قصد طرفین، در صورتی که مدت اجرای قرارداد از اهمیت خاصی در مفاد قرارداد برخوردار نباشد، حتی اگر مدیون پس از انقضای مدت اجرا اقدام کند، هدف از اجرای قرارداد خدشه‌دار نمی‌شود. در این صورت اصولاً طرفین مجاز به فسخ فوری قرارداد نیستند، بلکه باید برای بدهکار تقاضای اجرا صادر و برای اجرا مهلت معینی در نظر گرفته شود. در صورتی که بدهکار در انقضای مهلت انجام تعهدات را انجام ندهد، طلبکار حق فسخ قرارداد را دارد.

4. یکی از طرفین انجام بدهی های خود را به تاخیر می اندازد یا مرتکب تخلفات دیگری از قرارداد می شود که در نتیجه به هدف قرارداد دست نمی یابد. برای برخی از قراردادها، مهلت اجرا بسیار مهم است. اگر بدهکار به موقع انجام ندهد، هدف قرارداد محقق نمی شود. در این صورت طلبکار حق فسخ قرارداد را دارد. این همچنین زمانی اعمال می شود که سایر موارد نقض قرارداد مانع از دستیابی به هدف قرارداد شود.

5. سایر حالات مقرر در قانون. اگر قانون برای برخی از قراردادهای خاص شرایط فسخ قانونی خاصی را پیش بینی کرده باشد، این مقررات حاکم خواهد بود.

فسخ قرارداد قرارداد

شرط فسخ قرارداد این است که طرفین توافق کنند که رابطه قراردادی اولیه را فسخ کنند. ماهیت آن برقراری مجدد قراردادی بین طرفین قرارداد اصلی است که مضمون اصلی آن لغو رابطه قراردادی اولیه بین دو طرف است تا مطالبات و بدهی های دو طرف بر اساس قرارداد اصلی از بین برود.

فسخ قرارداد به شکل یک قرارداد (یعنی فسخ قرارداد) است، بنابراین باید شرایط یک قرارداد معتبر را برآورده کند، یعنی: طرفین دارای ظرفیت رفتاری مربوطه باشند. نیت درست است؛ محتوا هنجارهای آمره و منافع عمومی اجتماعی را نقض نمی کند. و شکل مناسبی به خود می گیرد.

در صورتی که شرایط فسخ قرارداد را نداشته باشید و بخواهید قرارداد را فسخ کنید، نقض قرارداد بوده و قابل مذاکره با طرفین است. همچنین می توان قرارداد را با پرداخت خسارت تصفیه شده فسخ کرد.